Rechtspraak: de normale weg en bewijslast bij een arbeidswegongeval

Een werknemer kreeg toelating om de werkplek uitzonderlijk vroeger te verlaten. Om hoe laat de werknemer precies van het werk vertrok, is niet duidelijk. De werknemer nam een alternatieve route naar huis (naar eigen zeggen omdat er wegenwerken waren op het gebruikelijk traject), maakte een stop om geld af te halen bij de bank en kwam daarna met zijn e-step ten val. De werknemer had hierdoor verschillende verwondingen. Volgens de werknemer ging het om een arbeidsongeval. Omdat de verzekeraar weigerde tussen te komen, stelde de werknemer een vordering tot schadeloosstelling in.

De rechtbank herneemt de algemene uitgangspunten van een arbeidswegongeval (een ongeval dat een werknemer overkomt op de weg naar of van het werk) en van het ‘normale traject’ van een werknemer om over een arbeidswegongeval te kunnen spreken. De rechtbank bevestigt dat er sprake is van een normale weg als de route geografisch (gekozen weg) én chronologisch (tijdsverloop) normaal is.

Geografisch normaal betekent dat het traject tussen de woon- en werkplaats geen abnormale omweg mag omvatten. Wegenwerken kunnen een geldige rechtvaardiging voor een omweg zijn. Bovendien zijn er een aantal gewettigde toegelaten omwegen, zoals kinderen ophalen van school.

Chronologisch normaal wil zeggen dat dat de weg wordt afgelegd op een normaal tijdstip en binnen een normale tijdsduur. Het feit dat een werknemer uitzonderlijk vroeger vertrekt, betekent op zich niet dat het traject als abnormaal moet beschouwd worden.

Het is het slachtoffer (de werknemer) die het tijdstip van het ongeval moet bewijzen en moet aantonen dat het gaat om een gerechtvaardigde omweg of onderbreking. De werknemer kon geen duidelijkheid geven over het exacte vertrekuur of over het tijdstip van het ongeval. Verder legde de werknemer ook verschillende en tegenstrijdige verklaringen af over de reden waarom hij vroeger vertrok op het werk.

Algemeen slaagde de werknemer er niet in om aan te tonen dat het traject tussen de werkplaats en zijn verblijfsplaats binnen een normale tijdsperiode werd afgelegd. Bij gebrek aan voldoende aantoonbare gegevens over het tijdsverloop kon de rechtbank ook niet vaststellen dat het traject een chronologisch normaal karakter had.

De rechtbank oordeelde om die redenen dat de werknemer geen slachtoffer werd van een arbeidswegongeval. Een werknemer mag na het werk wel naar huis gaan, maar dat betekent niet dat dit automatisch zorgt voor een kwalificatie als arbeidswegongeval en de overeenkomstige bescherming en tussenkomst van de arbeidsongevallenverzekering.

Een ongeval van je werknemer op weg van of naar het werk moet je aangeven bij de arbeidsongevallenverzekeraar, ook als er mogelijk twijfels zijn bij de kwalificatie als arbeids(weg)ongeval. Het is de arbeidsongevallenverzekeraar die de kwalificatie eventueel betwist.

Een werknemer die het niet eens is met de niet-aanvaarding door de verzekeraar van de werkgever zal finaal (voor de rechtbank) zelf het nodige bewijs moeten leveren.

Deze uitspraak herneemt duidelijk de principes van de normale arbeidsweg voor de arbeidsongevallenverzekering met de toegelaten omweg. De uitspraak illustreert ook duidelijk het belang van een correcte en volledige aangifte en de mogelijke onderzoeken die de verzekeraar bij twijfel kan voeren.

Arbeidsrechtbank Antwerpen 23 oktober 2025, AR 24/2722/A.